سلام،

امیدوارم ایام همه به کام باشد. در سال ۱۳۷۱ جناب شجریان و همنوازانی چون داریوش پیرنیاکان، جمشید عندلیبی و همایون شجریان که با تار و نی و تنبک ایشان را همراهی می‌کردند، در جریان کنسرت آمریکای شمالی، غزل معروفی از لسان‌الغیب را در سه گاه اجرا کردند که تقدیم حضورتان می‌کنم. محض يادآوري گفتن اين نكته ضروريست كه قطعاتي از همين غزل در كنسرت آذر 84 تهران كه با همنوازي همايون شجريان و آقايان عليزاده و كلهر توام بود در دشتي نيز اجرا و در آلبوم ساز خاموش ارائه شده است.:

دل از من برد و روی از من نهان کرد

خدا را با که این بازی توان کرد

شب تنهاییم در قصد جان بود

خیالش لطفهای بیکران کرد

چرا چون لاله، خونین دل نباشم

که با ما نرگس او سر گران کرد

که را گویم که با این درد جانسوز

طبیبم قصد جان ناتوان کرد

بدان‌سان سوخت چون شمعم که بر من

صراحی، گریه و بربط، فغان کرد

صبا گر چاره داری وقت وقتست

که درد اشتیاقم قصد جان کرد

میان مهربانان، کی توان گفت

که یار ما چنین گفت و چنان کرد

عدو!  با جان حافظ آن نکردی

که تیر چشم آن ابرو کمان کرد